Wpływ serotoniny wewnątrzruronowej na naczynia wieńcowe u pacjentów ze stabilną dławicą i pacjentów z wariantową dławicą piersiową cd

Na koniec, do tętnicy wieńcowej wprowadzono dawkę bolusa diazotanu izosorbidu (2 mg w 2 ml soli fizjologicznej). Angiografię przeprowadzono na linii podstawowej i po każdej infuzji, po wstrzyknięciu 8 do 10 ml niejonowego środka kontrastowego (Omnipaque 350, Nycomed). Przed każdym angiogramem cewnik był opróżniany, aby uniknąć wpływu podawania serotoniny w bolusie. Ilościowa angiografia wieńcowa
Arteriogramy tętnic wieńcowych analizowano przy użyciu skomputeryzowanego systemu automatycznej analizy (CAAS, Pie Data Medical). Ramki końcoworozkurczowe z każdego arteriogramu zostały wybrane przez kardiologa i przeanalizowane przez technika. Obaj byli nieświadomi protokołu badania lub sekwencji wlewów. Segmenty tętnicy wieńcowej wybrano spośród możliwych do zidentyfikowania punktów rozgałęzienia. Cewnik angiograficzny był wykorzystywany jako urządzenie skalujące, co wraz z korektą zniekształcenia poduszkowatego umożliwiło zapisanie średnic jako wartości bezwzględnych (wyrażonych w milimetrach). Aby ustalić powtarzalność metody, trzech obserwatorów niezależnie przeanalizowało 24 segmenty tętnicy, 8 z odcinka proksymalnego (średnia średnica, 3,0 mm, zakres, 2,5 do 3,8), 8 od środka (średnia, 2,1 mm, zakres od 1,9 do 2,3 ) i 8 z segmentu dalszego (średnia, 1,4 mm, zakres, 1,1 do 1,7) zgodnie z klasyfikacją raportu komitetu American Heart Association.13 Analiza wariancji nie wykazała statystycznie istotnych różnic między obserwatorami (F = 0,29, df = 2,69, P = 0,75). Określiliśmy ilościowo powtarzalność pomiaru poprzez obliczenie różnicy między każdym pomiarem naczynia a średnią pomiarów tego naczynia. We wszystkich oprócz jednego (98,6%) różnica wynosiła 0,1 mm lub mniej.
W celu skonstruowania odcinkowych krzywych dawka-odpowiedź, segmenty o długości 5 mm od części bliższej, środkowej i dalszej badanej tętnicy analizowano na linii podstawowej i po każdej interwencji. Kontrola wzrokowa filmów kinowych wykazała, że najbardziej uderzające zwężenie przy najwyższej dawce wystąpiło w małych gałęziach (średnica linii podstawowej <1 mm). Nie można ich zmierzyć za pomocą systemu CAAS ze względu na ich rozmiar i brak wystarczającego kontrastu między statkami a tłem. U pacjentów z grupy 2 zajęcie bardziej proksymalnych naczyń (średnica podstawowa> 1,5 mm) było niejednolite, a angiograficznie gładkie segmenty wydawały się reagować bardziej niż te z nierównomiernością światła. Dlatego też wykonaliśmy pomiary na końcu każdego okresu infuzji w segmentach, w których nastąpiła największa zmiana podczas infuzji szczytowego stężenia. Ponadto segmenty tętnic> 1,0 mm, które zgodziły się na trzech niezależnych obserwatorów, były całkowicie gładkie lub miały minimalne nieregularności światła na arteriogramie linii podstawowej, zostały wybrane z ośmiu tętnic w grupie 2 pacjentów, którzy nie mieli zaznaczonych (> 20 procent) zwężenia i byli analizowani po każdej interwencji. Po każdej interwencji ci sami trzej obserwatorzy oceniali stopień wypełnienia ubocznego za pomocą metody opisanej przez Rentropa i wsp., 14 w ramkach stosowanych do pomiarów naczyń. Reakcję dyskretnych odcinków zwężenia badano mierząc minimalną średnicę w odcinku zwężenia i średnicę referencyjną proksymalnie do zwężenia w linii podstawowej i po każdej interwencji.
[patrz też: lekomania leczenie, zmiany barwnikowe skóry, nfz wielkopolska sanatoria lista oczekujących ]