Porównanie angioplastyki wieńcowej z terapią fibrynolityczną w ostrym zawale mięśnia sercowego ad 7

Powikłania związane z zabiegiem wystąpiły u 10 pacjentów losowo przydzielonych do fibrynolizy i 5 pacjentów losowo przydzielonych do angioplastyki – po operacji wieńcowej w 11 przypadkach i po angioplastyce w 4 przypadkach. Włączenie tych powtórnych czynności związanych z zabiegiem do analizy ponownych zawałów klinicznych nie zmieniło wyników. Rodzaje leków przepisanych przy wypisie nie różniły się między pacjentami losowo przydzielonymi do angioplastyki a tymi, którym przypisano fibrynolizę. W sumie 96 procent pacjentów otrzymywało aspirynę, 87 procent otrzymywało beta-blokery, 51 procent otrzymywało leki obniżające stężenie lipidów, a 36 procent otrzymywało inhibitory konwertazy angiotensyny.
Powtórna rewaskularyzacja wieńcowa podczas obserwacji
W grupie fibrynolizy u 26 pacjentów stwierdzono powtarzającą się fibrynolizę w ciągu 12 godzin po randomizacji, a 15 pacjentów poddano angioplastyce ratunkowej (P = 0,22). W ciągu 30 dni obserwacji 148 pacjentów losowo przydzielonych do fibrynolizy poddano mechanicznej rewaskularyzacji (operacja pomostowania wieńcowego u 20 pacjentów i angioplastyka u 129 pacjentów), podobnie jak 72 pacjentów losowo przydzielonych do angioplastyki (operacja pomostowania wieńcowego u 30 pacjentów i angioplastyka u 45 pacjentów) (P <0,001 dla porównania między grupami); niektórzy pacjenci mieli więcej niż jedną procedurę.
Dyskusja
W dużej kohorcie odkryliśmy, że pierwotna angioplastyka jest lepsza od fibrynolizy u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, nawet gdy pacjenci są przyjmowani do lokalnego szpitala bez możliwości plastyki naczyń i muszą być przetransportowani do ośrodka leczenia inwazyjnego. Nasze badanie pokazuje, że możliwe jest wdrożenie nowej strategii leczenia z 24-godzinnym zabiegiem inwazyjnym w społeczności, która wcześniej nie oferowała pierwotnej angioplastyki jako rutynowego leczenia. Korzyści leczenia pierwotnej angioplastyki były takie same dla pacjentów przeniesionych ze szpitali środowiskowych jak dla pacjentów przyjmowanych bezpośrednio do ośrodka leczenia interwencyjnego.
Stwierdzono, że przeniesienie pacjentów było bezpieczne. Tylko 4 procent badanych pacjentów zostało uznanych za niezdolnych do tolerowania transportu. Nasze wyniki poszerzają wyniki ostatniego badania PRAGUE-2
Nasze badanie zostało zaprojektowane w celu zminimalizowania wszystkich składników opóźnienia w leczeniu. Przy przyjęciu pierwotnym pacjenci zostali przewiezieni przez personel pogotowia bezpośrednio do jednostki opieki wieńcowej, omijając oddział ratunkowy. Transport interhospital był zapewniany przez tę samą ambulans, a centrum angioplastyki zostało natychmiast powiadomione o rozpoczęciu transportu w celu zapewnienia bezpośredniego dostępu do sali cewnikowania. Nawet przy tym algorytmie mediana czasu od przyjęcia do rozpoczęcia transportu wyniosła 50 minut, co nadal korzystnie wypada w porównaniu z opóźnieniem wynoszącym około 75 minut w ostatnim badaniu angioplastyki powietrznej w zawale mięśnia sercowego. 8 Czas wymagany do przeniesienia przez karetkę pogotowia Szpitale stanowiły jedynie 14 procent całkowitego czasu między wystąpieniem objawów a rozpoczęciem leczenia, pomimo faktu, że 70 procent pacjentów było transportowanych dalej niż 25 km. Prawie wszyscy pacjenci zapisani do szpitali środowiskowych przybyli do laboratorium cewnikowania w ciągu dwóch godzin po randomizacji
[patrz też: szpital wojskowy ełk rejestracja, dyżury aptek stargard, stomatologia rzeszow ]
[więcej w: lekarz do spraw męskich, polfilin prolongatum, nfz wielkopolska sanatoria lista oczekujących ]