Endometrium ad 5

Stawki i współczynniki ryzyka poważnego krwawienia w podgrupach. Wartości INR uzyskano, gdy krwawienie zostało zdiagnozowane u siedmiu z dziewięciu pacjentów z grupy o niskiej intensywności leczenia, u których wystąpił poważny epizod krwawienia (INR, 1,7, 1,7, 2,9., 4,9, 5,3, 7,2 i 11,3). Żaden z tych epizodów nie był śmiertelny lub wewnątrzczaszkowy; pięciu zostało poddanych transfuzji krwi; a pięć spowodowało przyjęcie do szpitala. Wartości INR w czasie krwawienia zostały zdiagnozowane u ośmiu pacjentów w grupie leczenia konwencjonalnym, u których wystąpił poważny epizod krwawienia: 1,9, 2,7, 2,9, 2,9, 3,1, 3,7, 3,8 i 7,7. Żaden z tych epizodów nie był śmiertelny lub wewnątrzczaszkowy; dwie z nich to krwiaki podtwardówkowe spowodowane upadkami (z których jeden został chirurgicznie usunięty); jeden był krwiakiem kręgosłupa; czterech poddano transfuzji; a siedem spowodowało przyjęcie do szpitala. Nie było dowodów na interakcję między zmiennymi podstawowymi a ryzykiem krwawienia z zastosowaniem terapii o niskiej intensywności w porównaniu z terapią konwencjonalną (Tabela 3). Częstość występowania dużych epizodów krwawienia była większa wśród pacjentów w wieku 65 lat lub starszych niż wśród osób poniżej 65 roku życia (współczynnik ryzyka, 2,6 [przedział ufności 95%, 1,0 do 6,9]), a stawka wzrosła wraz z liczbą wstępnie zdefiniowanych czynniki ryzyka krwawienia występujące przy przyjęciu (czynniki ryzyka obejmowały wiek 65 lat lub więcej, poprzedni udar, wcześniejszy wrzód trawienny, wcześniejsze krwawienie z przewodu pokarmowego, niewydolność nerek, niedokrwistość, małopłytkowość, chorobę wątroby, cukrzycę i stosowanie terapii przeciwpłytkowej współczynnik ryzyka związany z każdym dodatkowym czynnikiem ryzyka, 1,7 [przedział ufności 95%, 1.1 do 2.6]). Częstość występowania poważnego krwawienia nie różniła się istotnie pomiędzy pacjentami, którzy otrzymywali terapię warfaryną przez ponad cztery miesiące w momencie włączenia do badania, a pacjentami, którzy otrzymywali terapię warfaryną przez trzy do czterech miesięcy (p = 0,37).
Nawracająca żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Ryc. 2. Ryc. 2. Skumulowane prawdopodobieństwo nawracającej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. W grupie leczonej o niskiej intensywności wystąpiło 16 epizodów nawracającej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (1 przypadek śmiertelny był podejrzewany o zatorowość płucną, chociaż nie przeprowadzono badań diagnostycznych, 2 nietynkowe zatorowość płucna i 13 przypadków zakrzepicy żył głębokich; 1,9 zdarzenia na 100 osobo-lat); w grupie leczenia konwencjonalnej intensywności wystąpiło 6 epizodów (2 zdarzenia sklasyfikowane jako śmiertelne zatorowości płucne [1 z nich to nagła śmierć i możliwa zatorowość, chociaż podejrzewano zawał mięśnia sercowego] i 4 przypadki zakrzepicy żył głębokich, 0,7 zdarzenia na 100 osobo-lat, współczynnik ryzyka, 2,8; 95 procent przedziału ufności, 1,1 do 7,0) (Tabela 2). Skumulowane prawdopodobieństwo nawrotowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej w każdej z grup leczenia przedstawiono na rycinie 2; różnica między tymi dwiema grupami była statystycznie istotna (P = 0,03).
Z 16 epizodów nawracającej choroby zakrzepowo-zatorowej u pacjentów z grupy o niskiej intensywności terapii 5 wystąpiło po przerwaniu leczenia warfaryną (w jednym przypadku z powodu krwawienia), a 11 wystąpiło podczas leczenia warfaryną; w momencie rozpoznania nawrotu INR u tych pacjentów wynosił 1,4, 1,5, 1,5, 1,8, 1,8, 1,9, 2,1, 2,1 i 3,1 (INR nie był dostępny dla dwóch pacjentów)
[patrz też: dyżury aptek stargard, nfz wielkopolska sanatoria lista oczekujących, kwalifikacja do przeszczepu serca ]
[więcej w: sanatorium kolejka oczekujących który numer, sytuacja kryzysowa definicja, parasine plus ]