Endometrioza

Krwawienie zdefiniowano jako istotne, jeśli było klinicznie jawne i wiązało się ze zmniejszeniem stężenia hemoglobiny o co najmniej 2,0 g na decylitr lub potrzebą transfuzji dwóch lub więcej jednostek krwinek czerwonych lub jeśli wiązało się z miejscem krytycznym (np. Zaotrzewnowo lub krwawienie wewnątrzczaszkowe). Wszystkie zdarzenia podejrzane o wynik i wszystkie zgony zostały sklasyfikowane przez główny komitet orzekający, którego członkowie nie byli świadomi przydzielonych grup. Testy laboratoryjne
Testy dla czynnika V Leiden4 i mutacji G20210A w genie protrombiny5 wykonano w centralnym laboratorium przez technologów, którzy nie byli świadomi przydzielenia grupy pacjentów do leczenia i przebiegu klinicznego. Wyniki badań laboratoryjnych nie zostały udostępnione ośrodkom klinicznym ani centralnemu komitetowi orzekającemu podczas badania.
Analiza statystyczna
Badanie miało na celu ustalenie, czy terapia lekiem o niskiej intensywności spowodowałaby mniej krwawień niż terapia warfaryną konwencjonalną i byłaby równie skuteczna w zapobieganiu nawrotowej zakrzepicy. Spodziewaliśmy się częstości występowania poważnych epizodów krwawienia wynoszącej 3,0 na 100 pacjento-lat u pacjentów przypisanych terapii konwencjonalnej, 2,3 na 1,0 na 100 pacjento-lat wśród osób, którym przypisano leczenie o małej intensywności, 6 średnio na 2,5 liczba lat obserwacji na pacjenta i utrata wyników obserwacji stanowią nie więcej niż 5 procent całkowitej liczby pacjento-lat. Biorąc pod uwagę te założenia, w każdej grupie potrzebnych było 357 pacjentów, aby móc wykryć zmniejszenie częstości występowania poważnego krwawienia z mocą 90 procent, z 5 procentowym prawdopodobieństwem błędnego wniosku, że terapia o niskiej intensywności powodowała mniej krwawienie.
Metody Kaplana-Meiera wykorzystano do analizy każdego rodzaju zdarzenia końcowego (poważny epizod krwawienia, nawracająca choroba zakrzepowo-zatorowa, zgon i każdy epizod krwawienia) zgodnie z grupą leczenia.7 Stosunki ryzyka związane z leczeniem o małej intensywności w porównaniu z terapią konwencjonalną ( z 95-procentowymi przedziałami ufności) i testy log-rank zostały użyte do porównania grup leczenia. Model proporcjonalnego hazardu Coxa i testy współczynnika wiarygodności zastosowano do oceny wpływu wcześniej określonych zmiennych klinicznych i laboratoryjnych na stosunek między przydzieleniem grupy do leczenia a wynikiem i określenia, czy istniały dowody interakcji między leczeniem a współzmiennymi. .8 Wszystkie zgłaszane wartości P są dwustronne.
Wyniki
Badaj pacjentów
Tabela 1. Tabela 1. Podstawowa charakterystyka pacjentów. Pacjenci byli rekrutowani w 16 ośrodkach klinicznych od grudnia 1998 r. Do 30 maja 2001 r., A ich kontynuacja została wstrzymana 30 czerwca 2002 r., Tak jak pierwotnie planowano. Łącznie 1455 pacjentów spełniło kryteria włączenia, a 366 tych pacjentów spełniło jedno lub więcej kryteriów wykluczenia. Cztery najczęstsze przyczyny wykluczenia były kolejnym wskazaniem do stosowania warfaryny (u 101 pacjentów), oczekiwanej długości życia krótszej niż dwa lata (u 98 pacjentów), przeciwwskazania do długotrwałej terapii warfaryną (u 45 pacjentów) i dodatniego antyfosfolipidu- status przeciwciał (u 31 pacjentów). Spośród 1089 kwalifikujących się pacjentów, 738 (68 procent) wyraziło pisemną świadomą zgodę i zostały losowo przydzielone do kontynuowania leczenia warfaryną konwencjonalną intensywnością (369 pacjentów) lub do rozpoczęcia leczenia warfaryną o niskiej intensywności (369 pacjentów) (Tabela 1).
Leczenie i oceny INR
Średni czas obserwacji wynosił 2,4 roku w obu grupach; średni okres, w którym pacjenci otrzymywali podwójnie ślepą próbę, wynosił 2,1 roku w grupie o niskiej intensywności terapii i 2,2 roku w grupie leczenia konwencjonalnej intensywności
[patrz też: zmiany barwnikowe skóry, szpital wojskowy ełk rejestracja, lekarz medycyny pracy bez skierowania ]
[więcej w: lekarz do spraw męskich, polfilin prolongatum, nfz wielkopolska sanatoria lista oczekujących ]